Ik vind het opvallend dat deze docu overwegend positieve reacties ontvangt terwijl dat helemaal niet het geval was bij Aurelia Brouwers. Ik snap het niet.... Ik vond het aangrijpend hoeveel mensen zij is verloren aan zelfmoord. Ik ben blij dat wordt verteld hoe erg het psychisch lijden kan zijn, het chronisch aan psychische klachten lijden, maar die groep mensen die het niet wil begrijpen en denkt dat psychische problemen een kwestie zijn van wilskracht, die zal wel zo blijven denken. Ik vond het fijne gesprekken en ook goed dat ze liet zien hoe ze de herbelevingen zat was. De BIID was voor mij een beetje ver van mijn bed show, gelukkig voor mij.

Ik zou die van Aurelia nog eens moeten bekijken om goed te vergelijken, maar wat ik me herinner is dat zij vooral verteld over haar keuze naar euthanasie en hoe ze haar laatste dagen ervaarde. Het verhaal van Veda is een tegenovergestelde ervaring.

En daarbij is het voor mij nogal gekleurd, omdat ik de wens wel begrijp maar niet achter de beslissing van de levenseinde kliniek sta. Alhoewel ik natuurlijk ervaringsdeskundige ben in psychisch lijden en suicidale gedachtens en wensen, kan ik moeilijk begrijpen waarom ze het op zo'n belachelijk jonge leeftijd goedkeuren. Ik vind de boodschap 'praat erover en neem de wens serieus' dan ook de beste optie.

Ik ben wel benieuwd naar de kritieken van de docu van Aurelia versus die van Veda dan....

Ik vond de docu zeer rakend, en Veda kan het allemaal goed verwoorden. Een typische Jessica Villerius-docu: rakend, rauw, taboedoorbrekend, achter de mens kijkend. Het deel waarin de naasten aan bod kwamen, vond ik persoonlijk minder rakend, maar wel met meer emotie wat de docu ten goede deed. Respect voor de oma, hoe mooi open en onveroordelend zij ernaar kijkt en met Veda en de situatie om gaat. Ook was het indrukwekkend om te zien hoe Veda door diepe dalen ging, maar op het einde een sprankje hoop vond, misschien juist wel door de opnames voor de documentaire, of juist door de ruimte die het euthanasietraject creeërde.

De aftertalk was zeker ook heel prettig, om weer even iets luchtiger terug te komen uit de docu. Als je zelf denkt dat de docu te heftig is, is alleen de aftertalk kijken een mooie middenweg.

Wie heeft hem nog meer gezien?

Heb de laatste dagen van Aurelia Brouwer en 'Too young to die' ook gekeken. Vond ze vrij heftig gezien het onderwerp, maar zeker het kijken waard. Dus ik wil deze ook graag kijken.