Voor mij was het een serieuze eye-opener. Ik heb zaterdag een wereld mogen ervaren van licht, hoop, saamhorigheid, verbondenheid en liefde. Een wereld, die dwars staat op mijn eigen belevingswereld van duisternis, destructie, roofbouw, uitzichtloosheid en waardeloosheid.

Last Man Standing was voor mij een ervaring, die niemand me meer afneemt. Nog steeds ben ik niet helemaal 'geland' na deze onvergetelijk mooie dag!

@Motormuis - Wat tof en stoer dat je ook op een paal stond! Jammer dat we je niet even gesproken hebben, ik ben wel benieuwd naar welk paalnummer/gezicht er bij jouw naam past. Mag evt. ook in PB als je dat fijner vindt.

Ik heb jullie wel zien lopen; duidelijk herkenbaar aan de T-shirts. De drempel om jullie aan te spreken was voor mij helaas te hoog 

Ik wil alleen even inhaken op een stukje van het artikel.

Ik qoute:

Een gebroken been of een andere verwonding is vaker ook acuut te behandelen en te verhelpen. Het wordt rechtgezet/gespalkt/gehecht/geopereerd etc etc. Daarna kun je meestal weer naar huis. Iemand met een depressie/aandoening/psychische problemen etc etc, daar ligt vaker een onderliggend probleem bij dat niet zo een twee drie binnen een uurtje opgelost kan worden. Hier moeten ook genoeg behandelaars voor aanwezig zijn. Een dokter verbind het gebroken been en gaat dan door met de volgende patient. Een behandelaar is vaak maanden of zelfs jaren bezig met één patient. Daar gaat dus veel meer tijd inzitten. Je kunt het vergelijken met bijv de mcdonalds en elk ander restaurant. Bij beide komen mensen om te eten. De mcdonalds levert alleen sneller. Daardoor kunnen zij ook meer klanten helpen. Bij een normaal restaurant duurt het allemaal wat langer omdat het eten verser en uitgebreider is. Het moet eerst nog klaargemaakt worden.

Dit neemt allemaal niet weg dat ik zelf ook vind dat de wachtlijsten soms VEEL TE lang zijn. Dit is niet goed. Er moet misschien iets komen om het lange wachten te verzachten. Maar ik wilde dit gewoon even kwijt. Verder echt super gedaan